Handzaam en licht statief op zakformaat – zonder gesleep altijd een steuntje

Waar ik ook ga of sta, ik heb altijd een camera bij mij. Natuurlijk sleep ik niet elke dag een spiegelreflex of systeemcamera met me mee, laat staan een statief. Naast de ‘grote camera’ heb ik een handzaam toestelletje dat zo in mijn jaszak glijdt. Ik probeer altijd om de hoogst mogelijke (betaalbare) beeldkwaliteit in een zo klein mogelijk kastje (als tweede camera) bij me te hebben. Was dat eerst een compact camera met een iets grotere sensor, later werd dat een toestel met een grote 1-inch sensor en de laatste jaren heb ik de fameuze en ongelofelijk kleine Ricoh GR  met een echte APS-C sensor. En anders hebben we altijd nog de smartphone. Ook die wordt elk jaar beter.

Een compacte camera met de sensor van een spiegelreflex (APS-C)

Een compacte camera met de sensor van een spiegelreflex (APS-C)

Klein en toch hoog

Nu werk ik graag met lange sluitertijden. Denk aan avond- en nachtfotografie, maar ook overdag door grijsfilters (ND-filters) te gebruiken. Een statief is daarbij onontbeerlijk, want je praat al gauw over sluitertijden van dertig seconden en langer. Alleen loop ik natuurlijk niet met zo’n kleine camera of een smartphone rond, om vervolgens met een groot en zwaar statief te gaan slepen. Trek ik er speciaal op uit om foto’s te maken, dan is dat natuurlijk geen probleem. Maar kom ik zomaar iets tegen, dan heb ik wel de camera op zak die het feilloos kan vastleggen, maar zit ik zonder statief. Ik denk dan ook al tijden na over een statief dat zo klein is dat je hem in je jaszak kunt meenemen, maar die wel tot een respectabele hoogte is uit te schuiven zodra je hem nodig hebt. Zou dat niet fantastisch zijn? Maar is het ook mogelijk?

Voor lange sluitertijden is een statief nodig, maar die zijn groot

Voor lange sluitertijden is een statief nodig, maar die zijn groot

Als noodoplossing gebruik ik vaak een mini-statief van Manfrotto. Stevig genoeg om een compacte camera of smartphone te dragen, maar dan werk je wel vlak boven de grond. Het statief is namelijk weinig meer dan drie stevige inklapbare pootjes. Fotografeer je bijvoorbeeld langs de waterkant, dan krijg je al snel een stukje berm of kade in beeld. Ook zit er vaak een verhoging langs een gracht of kanaal en dat zit dan uitgerekend ter hoogte van de lens. Kortom, ik moet bijna altijd een stukje de hoogte in. Met een halve meter tot een meter red ik het in de meeste gevallen wel. Dat soort statieven bestaan wel, alleen die stop je niet in je jaszak.

Handig mini-statief van Manfrotto

Handig mini-statief van Manfrotto

Laag bij de grond komt al snel de kade of iets anders storend in beeld

Laag bij de grond komt al snel de kade of iets anders storend in beeld

Zelf een statief ‘ontwikkelen’

Daarom denk ik al jarenlang na hoe ik een ultracompact statief kan maken: superklein zolang je hem niet gebruikt, maar hoog en stevig zodra je hem nodig hebt. Zonder succes, want ik ben nu eenmaal geen uitvinder of ontwerper. Tot ik afgelopen winter na een avondje fotograferen in de tram naar huis zat en ineens een bizarre ingeving kreeg. In een flits zag ik plotseling het ultieme draagbare statief voor mijn geestesoog. En het mooie was, ik had alle benodigde onderdelen allang in huis.

Ooit heb ik een selfie-stick gekocht. Niet voor zelfportretten, maar handig om met een afstandsbediening foto’s te maken als je ergens net niet bij kan. Tijdens de opening van de Apple Store in Den Haag heb ik hem bijvoorbeeld gebruikt om midden in de erehaag foto’s te maken, zonder personeel en klanten te hinderen. Daarna lag de selfie-stick werkeloos in de kast.

In de tram herinnerde ik mij ineens dat er aan de onderzijde een gat zit. Niet zomaar een gat, maar eentje met schroefdraad. Oftewel, je kunt een selfie-stick bovenop een gewoon statief schroeven. Een groot statief, maar ook dat handige mini-statief waarmee ik tot voor kort alleen laag bij de grond kon werken. Dus met twee handzame accessoires die gewoon in mijn jaszak passen, heb ik plotseling een statief dat nog best hoog komt. Afhankelijk van het model zo’n vijftig tot honderd centimeter.

Ik gebruik mijn selfie-stick niet voor zelfportretten

Ik gebruik mijn selfie-stick niet voor zelfportretten maar als een soort verlengstuk.

Met een simpele selfie-stick kan ik precies tussen de spijlen door fotograferen

Met een eenvoudige selfie-stick kan ik precies tussen de spijlen door fotograferen

Selfie-stick of monopod

Nu is een doorsnee selfie-stick niet bijster stevig. Door alleen de onderste (dikke) segmenten uit te schuiven, blijft een compacte camera of smartphone redelijk stabiel staan en win je wat extra hoogte. Volledig uitgeschoven ontstaat er veel speling tussen de segmenten. Geen probleem op een windstille dag en met een stevige ondergrond, maar de lichtste trilling zorgt al direct voor onscherpe foto’s.

Dus ging ik meteen over op fase twee. Want eigenlijk is een selfie-stick niets meer of minder dan een kleine monopod (een één-been-statief). Op internet bestonden inderdaad diverse mini-monopods. Volledig uitgeschoven vijftig of zeventig centimeter lang. Ingeschoven slechts achttien tot twintig centimeter. Zelf ben ik na lang zoeken en vergelijken uitgekomen op de Velbon Ultra Selfie selfiestick (maximale lengte ongeveer 70 centimeter) en de slankere en compactere XSories U-Shot 2 (maximale lengte ongeveer 50 centimeter).

Ze zijn aanzienlijk steviger en stabieler dan de dunne telescopische selfie-sticks. Samen met een degelijk ministatief (mijn eigen Manfrotto is niet meer te koop, de Manfrotto Pixi Mini is de opvolger), past het nog steeds makkelijk in bijvoorbeeld mijn jaszak.

Kortom, eindelijk heb ik een statief dat ik makkelijk overal mee naartoe kan nemen en waar ik flink mee de hoogte in kan. De maximale hoogte is vaak niet eens nodig. De onderste twee dikke segmenten volstaan meestal al en zo blijft de constructie extra stabiel.

Velbon Ultra Selfie selfiestick

Velbon Ultra Selfie selfiestick (links)

XSories U-SHOT 2

XSories U-SHOT 2 (links)

"Ouderwetse" selfie-stick met twee solide monopods ernaast (en twee keer het mini-statief)

“Ouderwetse” selfie-stick met twee solide monopods ernaast (en twee keer het Manfrotto mini-statief)

Nee, er past geen spiegelreflex op en nee, in een storm kan ik het ook niet gebruiken. Maar voor de meeste situaties waarin ik met mijn compacte camera werk, is hij perfect bruikbaar. Je tovert uit het niets een stevig ministatief tevoorschijn, terwijl je er totaal geen last van hebt als je hem niet gebruikt. Afhankelijk van het model kan een mini-monopod zo’n driehonderd tot vijfhonderd gram dragen. Een Sony RX100, Ricoh GR, en zelfs een kleine systeemcamera kan er makkelijk op.

Ook fotografeer ik steeds vaker met mijn iPhone. Daar kun je prachtige opnamen met lange sluitertijden mee maken. Gelukkig kun je ook je smartphone op zo’n ministatief zetten. Je hebt alleen een kleine adapter nodig, omdat een smartphone nu eenmaal geen statiefaansluiting heeft. Een voorbeeld van zo’n adapter is de Benro Smartphone Holder MH1. Dankzij deze kleine maar handzame set maak ik nu ook spectaculaire tijdopnamen met mijn telefoon. Zowel in het donker als overdag. Daar bestaan dan weer slimme ‘slow shutter’ apps voor, als jouw telefoon dat niet standaard kan.

Hieronder volgen nog enkele voorbeeldfoto’s ter inspiratie 😉

Monopod op mini-statief in actie

Monopod op mini-statief in actie

Monopod op mini-statief in actie

Monopod op mini-statief in actie

"<yoastmark

"<yoastmark

"<yoastmark

www.keeskrick.com