Zonsverduistering boven Amsterdam

Een zonsverduistering waarbij de zonneschijf grotendeels door de maan wordt bedekt maak je maar een paar keer in je leven mee. De vorige was in augustus 1999 en de volgende laat opnieuw heel lang op zich wachten. Alle reden dus om ervan te genieten en de eclips als het even kan op de gevoelige plaat vast te leggen. Prachtig plan. Alleen verliep het allemaal net wat anders.
Een zonsverduistering waarbij de zon voor een aanzienlijk deel door de maan bedekt wordt maak je niet vaak mee. Ik kan mij de aparte sfeer en het bijzondere licht nog goed herinneren uit 1999. Kijken en ervaren kwam voor mij daarom op de eerste plaats. Al wilde ik natuurlijk ook een paar foto’s maken. Niet volledig ingezoomd op de zon. Dat zijn prima foto’s hoor, maar ze lijken allemaal op elkaar en je ziet totaal niet waar ze gemaakt zijn. Het leek mij juist leuk om de smalle sikkel van de zon boven een mooie plek in Amsterdam vast te leggen.

Nu kent Amsterdam vele schitterende plekken. Alleen had ik natuurlijk wel een plekje nodig waar de zon exact boven staat tijdens het maximum. Dan vallen er helaas een flink aantal locaties af. Mijn wensenlijst was in het kort: gracht, brug, mooie panden, zonsverduistering erboven. Via de app Sun Surveyor heb ik de locaties die in aanmerking kwamen alvast virtueel bezocht. Via een plattegrond en Google Streetview kun je met deze app vrij aardig de verwachte baan van zon en maan zien. Je stelt de datum en de tijd in, zoekt een locatie op en de banen worden over de kaart of het camerabeeld geprojecteerd. Ik kwam tot een shortlist van drie plekken. Al snel rolde daar mijn definitieve keuze uit: de brug Keizersgracht/Reguliersgracht.

Zonsverduistering boven Amsterdam - door Kees Krick Media

Via de app Sun Surveyor is te zien waar zon en maan op een bepaald tijdstip staan. Onmisbaar voor een fotograaf!

blog-ipad-eclips-zonsverduistering-amsterdam-keizersgracht-02

Nog mooier is dat je via StreetView alvast kunt zien waar de zon (of de maan, of in dit geval beide 😉 zich zullen bevinden.

Het beeld zoals ik het wilde hebben had ik al helemaal in mijn hoofd gevormd. Nu was het de uitdaging om die foto te maken. De avond voor de zonsverduistering pakte ik alvast mijn fototas in. De dag van de eclips brak aan en één blik uit het raam voorspelde weinig goeds. Ik pakte er een weer-app bij en de moed zonk mij in de schoenen. Het zou volledig bewolkt blijven tot – je houdt het niet voor mogelijk – exact na de zonsverduistering. Zoiets gebeurt geregeld. Je kunt nog zo veel plannen en voorbereiden, de weersomstandigheden heb je nu eenmaal niet in de hand. Ik wilde het eigenlijk al opgegeven, maar controleerde tegen beter weten in af en toe de weer-app. Ineens gaf hij een kleine kans op zon aan. Onaannemelijk, want buiten was alleen grauwe bewolking te zien. Wat nu? Wikken en wegen: thuisblijven of naar de locatie afreizen. Het ‘point of no return’ brak aan. Als ik nog iets wilde doen, moest ik nú in actie komen, want anders was het definitief te laat…

Tegen beter weten in keerde ik de fototas ondersteboven, griste alleen de hoogst noodzakelijke spullen bij elkaar en vloog naar de tramhalte. Als ik de eerstvolgende tram miste, was het voorbij. Dan kon ik niet meer op tijd op locatie zijn. Een half uur later stond ik in grauw licht langs de gracht. Er was geen zon te zien en dat kwam helaas niet door de zonsverduistering. Van horizon tot horizon niets dan dikke bewolking. Er stond een bankje. Zou ik dan maar gaan zitten en afwachten? Tijdens de tramrit had zich een nieuw beeld in mijn hoofd gevormd. Daarin speelt de bewolking een cruciale rol. Wel zo handig, want die verdwijnt echt niet spontaan. Stel nou dat het zonlicht heel eventjes door iets dunnere wolk breekt? Het zonlicht wordt dan flink gedempt, waardoor de zonnesikkel duidelijker en scherper op de foto komt en beter in balans is met de omgeving. Dat was gezien de omstandigheden het best denkbare scenario, want een mooie blauwe lucht was echt uitgesloten.

Eén blik op de hemel leerde mij dat ook die kans wel heel erg klein was. Zeg maar uitgesloten. Maar mocht het gebeuren, dan had ik hooguit een paar seconden de tijd. Misschien nog minder. Hopelijk meer. Dus ging ik niet zitten, maar schoof direct het statief uit, monteerde de camera, maakte een inschatting waar de zon zich achter de wolken verschool en richtte daar de camera op. Ik koos een belichting die aannemelijk leek. Meer kon ik op dat moment niet doen. Als het gebeurde, kreeg ik vast maar één kans. Het was alles of niets.

Het moment waarop de verduistering maximaal is breekt aan. Nog steeds is er niets te zien. Ook van de speciale sfeer die ik mij uit 1999 herinner is niets te merken en van het speciale licht is al helemaal geen spoor te bekennen. Daar moet het onbewolkt voor zijn, lijkt het. Een mevrouw parkeert haar fiets tegen een boom en gaat op het bankje zitten. Een beetje verveeld kijken we wat om ons heen. Ineens komt langzaam een stralende sikkel uit de bewolking tevoorschijn. Net alsof iemand hem stiekem aan een touwtje door het wolkendek laat zakken om hem vervolgens snel weer terug te trekken. Ik had het bijna gemist. Snel roep ik nog iets naar mijn buurvrouw, wijs naar de lucht en druk tegelijkertijd af. Enkele minuten later ontstaat nogmaals een dunne plek in het wolkendek. Het is inmiddels vijf minuten na het maximum, maar de zon is nog steeds als een mooie smalle sikkel te zien. In totaal maak ik vier opnamen. Daarna laat de zon zich niet meer zien. Ja, tegen het einde van de verduistering, maar dan ben ik al met een tevreden gevoel op weg naar huis.

Zonsverduistering in Amsterdam - Kees Krick Media

Heel even wat dunnere bewolking en daar is de eclips! Toch de zonsverduistering boven Amsterdam nog weten vast te leggen.

Voor mij was het toch wel een geslaagde zonsverduistering. Ik heb het gezien, duidelijk zelfs, op een gunstig moment en dat is het belangrijkste. Zelfs de foto is gelukt, dat is niet essentieel maar wel mooi meegenomen. Die uit augustus 1999 waren nog met een analoge camera gemaakt, exact een jaar later stapte ik volledig over op digitaal. De eclips is op de foto best klein. Dat is onvermijdelijk omdat ik hem per se boven een mooie locatie in beeld wilde brengen. Nu is dit een foto op webformaat. Op groot formaat is het uitstekend te zien. De mevrouw naast mij was blij dat ze het verschijnsel mocht meemaken en plakte er spontaan een korte meditatie aan vast. Ik dacht dat ze speciaal voor de eclips op het bankje was gaan zitten, maar dat bleek niet zo te zijn. Het was puur toeval. Zo zie je maar, ook zonder voorbereiding kun je best een mooie eclips meemaken 🙂

 

Zonsverduistering boven Amsterdam - door Kees Krick Media

Flinke uitsnede van de in totaal vier foto’s die ik maakte.

www.keeskrick.com