Waar de één behoorlijk zijn best moet doen om een lens moedwillig uit elkaar te peuteren om te onderzoeken hoe ingenieus zo’n ding is opgebouwd, heb ik daar heel wat minder moeite mee. Of althans, ik heb er wel degelijk moeitemee, het ging alleen erg… tsja hoe zal ik het zeggen… gemakkelijk?
Het begon met een rammeltje. Ik had ’s middags wat foto’s genaakt vanaf het balkon van mijn werkkamer en de camera met telelens lag nog voor het grijpen op mijn bureau. ‘Want je weet maar nooit waar je hem voor nodig hebt.’ Het was inmiddels donker, dus de hoogste tijd om alles netjes op te bergen. Bij het oppakken hoor ik dus een rammeltje. Verbaasd koppel ik de lens los en beweeg het wat heen en weer. Het ding klinkt meer als een sambabal, maar er is verder niets te zien. Als ik door de lens tuur zie ik althans geen onderdelen krassend rondjes draaien langs het kostbare glas.
Aangezien ik weet hoeveel onderdelen er in een objectief verstopt zitten, weersta ik de neiging om zelf te gaan sleutelen. Kijk, uit elkaar halen, dat lukt mij heus wel. In elkaar zetten ook, maar waarschijnlijk niet in oorspronkelijke vorm en zeker niet zonder enkele schroefjes, veertjes of wat dan ook over te houden.
Dus scharrel ik een kartonnen doos en een prop bubbeltjespapier op. Dan pak ik de lens van het bureau… en die blijkt ineens verassend licht. Niet meer de pak hem beet hele kilo, eerder iets van een paar grammetjes. Dat klopt ook, want ik houdt alleen een hol stuk plastic in mijn hand. De rest staat nog gewoon op mijn bureau. Terwijl enkele afgebroken lintkabeltjes lichtjes heen en weer zwiepen. Een laatste stuiptrekking, of het zwaaiende afscheid van een stervend objectief.
Even later schud ik vier losse schroefjes uit het objectief. Niet één, niet twee, nee vier! Hoe kan dat nu? Dat er een schroefje losraakt in een peperduur professioneel objectief (Olympus Zuiko 50-200mm 2.8-3.5) is al bijzonder opmerkelijk, maar dat het hele ding zomaar desintegreert heb ik nog nooit meegemaakt.
Het bouwpakket is inmiddels – ingezwachteld als een mummie in een laag bubbeltjespapier met meters aan plakband – richting reparatiedienst. Ook maar een waarschuwingsbrief in de doos gestopt. ‘Pas op: deze onderdelen kunnen in het verleden een lens gevormd hebben.’ Ik ben benieuwd wat de mogelijke oorzaak is. Ik heb het objectief nooit laten vallen, niet eens ergens tegenaan gestoten.
Vier schroeven tegelijk los. Dat is objectief gezien wel heel onwaarschijnlijk.
