Laat ik beginnen met te zeggen dat ik zelden naar podcasts luister. Natuurlijk zie ik hier en daar het nodige voorbijkomen en juist dat is wat mij al een tijdje bezighoudt. Want ik snap iets niet helemaal, of beter gezegd: ik snap iets helemaal niet.
Het vreemde en tevens eerste wat mij opvalt aan de vele podcasts die ineens zo enorm populair (b)lijken te zijn, is dat er bijna altijd beeld bij is. Waarom? Bij een podcast gaat het toch juist om de audio? Je luistert ernaar. Dat was en is nu juist het grote gemak en voordeel van een podcast. Tijdens het luisteren kun je dan lekker iets anders doen of blijven doen. Of je ontspant je, sluit lekker je ogen, luistert en geniet. Een podcast is trouwens ook ideaal voor saaie klusjes en lange wachttijden, dan kom je de tijd wat makkelijker door.
De term podcast is overigens afkomstig uit de begintijd van de iPod. Je weet wel, dat kleine muziekspelertje van Apple. Met je oordopjes in luisterde je met deze iPod naar je favoriete muziek of een interessante podcast. Heel handig, want dat spelertje ging natuurlijk overal mee naartoe en omdat je alleen maar hoefde te luisteren was dat heel goed te combineren met zoiets als je dagelijkse bezigheden. Podcast is niet voor niets een best wel grappig bedachte samentrekking van iPod en (Radio) Broadcast.
In radiostudio’s hangen al langer camera’s om mee te gluren tijdens de uitzending. Geen idee wie dat bedacht heeft, want ook bij radio draait het oorspronkelijk puur en alleen om geluid. Daarnaast kletst een presentator alleen tussen de muziekjes door eventjes in de microfoon. Al dan niet samen met medepresentators, gasten, luisteraars aan de telefoon, of een combinatie hiervan. Dus waarom zou je willen kijken naar iemand die tijdens het afspelen van muzieknummers vast heel nuttige dingen doet, maar ook weer niet iets wat je als luisteraar per se hoeft mee te krijgen.
Waar die camera in het begin nog ergens hoog in een hoekje werd weggemoffeld waardoor je vooral het idee had via een beveiligingscamera mee te kijken, zijn de camera’s van nu zo geplaatst dat je echt het gevoel hebt in de radiostudio aanwezig te zijn. Het lijkt daardoor steeds meer op een televisieprogramma, maar dan wel eentje waar het volledig om audio draait.
Daarmee komen we op het punt waarom de moderne podcast mij zo enorm tegenstaat. Dat heeft namelijk ziet zozeer met de inhoud te maken, maar juist alles met de vorm. Want kijk, in een radiostudio is het vanzelfsprekend dat er met grote hoofdtelefoons, imposante microfoons en immense zwenkarmen wordt gewerkt. Allereerst omdat dit vroeger volledig onzichtbaar bleef, dus wat maakte het uit dat de presentator achter allerlei apparatuur verscholen zat. Er waren toen geen camera’s aanwezig, want hé, het is radio, niemand die het ziet.
Maar al die apparatuur pontificaal in beeld bij een podcast? Waarom, waarom, waarom? Als podcaster kun je net zo goed oordoppen en een discrete dasspeldmicrofoon (Lavalier microfoon) gebruiken. Die zijn van een meer dan goede kwaliteit. Ik hoor althans niemand klagen over de geluidskwaliteit van de talloze talkshows en andere programma’s op televisie waar deze onopvallende apparaatjes al heel lang worden ingezet. Lekker klein en discreet, waardoor presentator of gast niet grotendeels achter een joekel van een microfoon en hoofdtelefoon verscholen zit. Wat het gaat toch juist om de mensen die hun verhaal doen?
De podcast van nu, dus een podcast met beeld, is eigenlijk een video podcast. Of noem het maar meteen een talkshow, als je toch met meerdere personen aan of rond een tafeltje zit. Want dat gebeurt tegenwoordig steeds vaker bij podcasts, ze zijn langzaamaan veranderd in leuke en gezellige onderonsje of kroeggesprekken. Niet iemand die (ergens) iets (over) rechtstreeks aan jou vertelt, maar een soort groepsgesprek.
Waarom staat al die opzichtige, veel te grote apparatuur dan nog steeds zo nadrukkelijk in beeld? Omdat het er dan ‘echt’ en professioneel of zelfs betrouwbaar uitziet? Proberen ze bewust of onbewust een radioshow te imiteren? Maar dan weet je toch ook dat al die grote apparaten bij televisieshows compleet ontbreken en dat het dus ook prima anders kan?
Want als het doel van een (video) podcast is luisteraars (kijkers) te laten weten wie jij bent, wie je te gast hebt en je een mooi of boeiend verhaal te vertellen hebt of ons een uniek kijkje in de keuken wilt geven, waarom jezelf dan krampachtig verstoppen achter al die spullen? Schaf dan alsjeblieft als eerste alle oversized apparatuur af. Dan pas zien we je écht.
Of wordt de volgende stap dat ook alle camera’s waarmee de podcast wordt opgenomen pontificaal in beeld komen. Liefst natuurlijk ook zo groot mogelijke camera’s en lenzen, want dat oogt zo lekker professioneel. Waarna het een kleine stap is om de opnamen midden tussen de serverracks in het datacenter te maken, om nog eens te benadrukken dat het echt om een (live) stream via internet gaat en we niet te maken hebben met een eenvoudig zendamateurtje.
Ik ben benieuwd…
Podcasts. Ik vind ze echt niet om aan te zien.
