Ooit werd het doosje van een zojuist aangeschafte CD op verzoek met een plakkertje dichtgemaakt. Verzegeld. Had de – minder blij dan verwachte – ontvanger het schijfje al, of viel de muziekkeuze niet in de smaak, dan kon het altijd nog worden geruild.
Daarnaast kon de gulle gever, door het doosje voorzichtig bij de twee scharniertjes open te wippen, snel nog even een kopietje voor zichzelf trekken. Zo bleef de verzegeling netjes zitten en geheel intact. Menig jarige heeft in die tijd verbaasd staan kijken omdat ze een CD kregen die alleen ik maar vond.
Helaas verschenen er plotseling nauwe plastic zakjes; voortaan werden de CD’s gesealed. Vanaf dat moment moest er netjes aan de jarige gevraagd worden of de CD beluisterd danwel gekopieerd mocht worden. Dat mocht meestal wel, al was dat meestal helaas pas zodra de jarige – na enkele weken – zelf uitgeluisterd was.
Sinds kort hebben ze deze zakjes ook in het groot. Heel groot zelfs. Want wie met het vliegtuig reist, kan de koffers nu laten sealen. Het idee is dat zodra er een dun plastic laagje over een koffer zit gespannen, geen enkele onverlaat er niet stiekem iets in kan stoppen of uit kan halen. Dit om te voorkomen dat je tijdens de security controle zomaar ineens ontdekt dat iemand jou ongevraagd tot koerier heeft gedegradeerd. Net zo om te voorkomen dat ergens tussen twee bagagebanden in – met name die van vertrek en aankomst – iemand in de verleiding komt zich de waardevolle spullen uit jouw koffer toe te eigenen.
Kortom, na aankomst op de luchthaven van bestemming kun je op zeer eenvoudige wijze zien of iemand met jouw koffer heeft zitten rommelen. Is het zakkie nog heel, dan is er niets aan de hand. Is het kapot, dan heb je mogelijk een probleem. Loop dan maar meteen door naar security, eventueel zigzaggend tussen de snuffelhonden door, om vrijwillig je koffer te laten doorzoeken. Uiteraard gelooft iedereen meteen in jouw onschuld, mocht er iets illegaals worden aangetroffen.
Mocht je van plan zijn iets te gaan smokkelen, iets wat ik je ernstig afraad, dan kun je als je betrapt dreigt te worden de beveiliger of douanebeambte op een haastig zelfgemaakte scheur in het plastic wijzen: ‘Kijkt, iemand heeft aan mijn plastic hoes zitten frunniken. Kunt u even voor mij kijken of er iets tussen mijn overhemden is gestopt?’
Als je gaat vliegen kun je het beste een zo stevig mogelijke koffer kopen, dat mag bekend zijn. Met een keiharde buitenkant en meer dan stevige sloten. Alleen… wat gebeurt er vervolgens met het plastic dat daar strak omheen zit gewikkeld? Het materiaal lijkt verdacht veel op het kwetsbare plasticfolie dat in menig keuken te vinden is. Ik vermoed dan ook dat zo’n koffer getooid in een soort Hawaïaans rokje op de plaats van bestemming aankomt. Met plastic rafels in allerlei soorten en maten, vrolijk wapperend in de sterke tocht die vanuit de bagagekelder omhoog blaast.
Ooit heb ik mijn gloednieuwe Samsonite Oester koffer na één retourtje Verona in de aankomsthal een paar extra rondjes laten draaien op de lopende band, simpelweg omdat ik dacht dat het oude beschadigde exemplaar dat alsmaar voorbij kwam niet van mij was. Zelfs mijn zorgvuldig opgeplakte “Amsterdam” sticker was op een enkel stukje plastic na verdwenen.
Kortom: leuk idee zo’n hoesje om je koffer, vooral ook handig bedacht het bedrijf dat ermee de markt op is gegaan, maar ik betwijfel of zo’n plastic zak onbeschadigd een vliegreis overleeft.
Toch kan ik zo’n kofferhoes hartelijk aanbevelen, en wel om een geheel andere reden. Vaak komen mensen na weken van buitenlandse hitte in weinig meer dan een shirtje en korte broek aan op Schiphol, waar het op dat moment twaalf graden is, een gure wind waait en net een plensbui op het punt staat los te barsten. Nou, dan kan die hoes altijd nog als poncho gebruikt worden tijdens het wachten op bus of taxi.
