De geboorte en ondergang van een ster

Enkele keren per jaar zijn er zogenaamde vallende sterren te zien. Meteoren die in de dampkring verbranden. Nu moet je wel een beetje geluk en veel geduld hebben om een paar heldere meteoren te zien en ze fotograferen is al helemaal lastig. Een donkere plek opzoeken en een nachtje je camera laten doordraaien zijn daar al snel voor nodig.

Geen zin om de hele nacht op te blijven in de hoop een sporadische vallende ster te zien? Ziehier de Iridium Flare. Daarvan weet je honderd procent zeker dat je hem zult zien, mits het (gedeeltelijk) onbewolkt is natuurlijk. Tot vrijwel de seconde nauwkeurig weet je al dagen van tevoren wanneer en waar hij aan de hemel verschijnt. ’s Avonds even een minuutje in de tuin of op het balkon staan en voor je het koud krijgt ben je alweer binnen.

Deze foto is ongeveer een uur na zonsondergang gemaakt. Voor het oog is de hemel dan al nagenoeg zwart, maar voor een camera zit er nog meer dan voldoende kleur in de lucht. Vandaar de diepblauwe lucht. Wat je met het blote oog ziet is trouwens iets heel anders dan wat er op de foto komt. Zelf zie je plotseling vanuit het niets een erg felle ster ontstaan die langzaam langs de hemel beweegt en na enkele seconden langzaam weer uitdooft. Dankzij dit oplichten en uitdoven en de verplaatsing door het beeld, ontstaat op de foto een streepje met vervaagde uiteinden. Hierdoor lijkt het verschijnsel erg veel op een meteoor.

Een meteoor licht maar een fractie van een seconde op en is eigenlijk alweer weg voordat je beseft wat je ziet. Een Iridium Flare is vele seconden te zien. Je ziet het dus beter en langer, maar op de foto is het effect nagenoeg gelijk. Zo’n foto ziet er op zich best leuk uit, maar doet het verschijnsel eigenlijk geen eer aan. Het is vooral indrukwekkend mee te maken.

 

Iridium Flare door Kees Krick Media

Iridium Flare. Camera: Fujifilm X-T10, 30 seconden belicht, een uur na zonsondergang.

, , , , ,

www.keeskrick.com